Έρως πάνω σε θαλάσσιο μοσχάρι

Άφησε την αγάπη να σε οδηγήσει σε νέες κατευθύνσεις.

Στη ρωμαϊκή μυθολογία, ο Έρως (λατινικά cupido, που σημαίνει «επιθυμία») είναι ο θεός της επιθυμίας, της στοργής και του ερωτικού έρωτα. Συχνά απεικονίζεται ως γιος της θεάς Αφροδίτης, με πατέρα που σπάνια αναφέρεται. Ο αντίστοιχός του στην ελληνική μυθολογία είναι ο Έρως. Ο Έρως είναι επίσης γνωστός στα λατινικά ως Άμορ («Έρωτας»). Οι Amores (πληθυντικός) ή amorini στην όψιμη ορολογία της ιστορίας της τέχνης είναι το ισοδύναμο των ελληνικών Ερώτων. Αν και ο Έρως εμφανίζεται στην κλασική ελληνική τέχνη ως λεπτός νεαρός με φτερά, κατά την ελληνιστική περίοδο απεικονιζόταν όλο και περισσότερο ως παχουλό αγόρι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η εικονογραφία του απέκτησε το τόξο και τα βέλη που παραμένουν διακριτικά χαρακτηριστικά· ένα πρόσωπο ή ακόμα και μια θεότητα που χτυπιέται από το βέλος του Έρωτα γεμίζει με ακατανίκητη επιθυμία. Ο ρωμαϊκός Έρως διατηρεί αυτά τα χαρακτηριστικά, που συνεχίζονται στην απεικόνιση πολλαπλών έρωτων τόσο στη ρωμαϊκή τέχνη όσο και στην όψιμη κλασική παράδοση της δυτικής τέχνης. Η ικανότητα του Έρωτα να προκαλεί έρωτα και επιθυμία παίζει καθοριστικό ρόλο σε διάφορους μύθους ή λογοτεχνικά σενάρια. Στην Αινειάδα του Βιργίλιου, ο Έρως ωθεί τη Διδώ να ερωτευτεί τον Αινεία, με τραγικά αποτελέσματα. Ο Οβίδιος καθιστά τον Έρωτα προστάτη των ποιητών του έρωτα. Ο Έρως είναι κεντρικός χαρακτήρας, ωστόσο, μόνο στην παραδοσιακή ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής, όπως την αφηγείται ο Απουλήιος. Ο Έρως ήταν διαρκώς δημοφιλής κατά τον Μεσαίωνα, όταν υπό την επίδραση του Χριστιανισμού είχε συχνά διπλή φύση ως Ουράνιος και Γήινος έρωτας, και στην Αναγέννηση, όταν η ανανεωμένη ενασχόληση με την κλασική φιλοσοφία του έδωσε σύνθετες αλληγορικές σημασίες. Στη σύγχρονη λαϊκή κουλτούρα, ο Έρως απεικονίζεται να τραβά το τόξο του για να εμπνεύσει τον ρομαντικό έρωτα, συχνά ως σύμβολο της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου. Διαβάστε περισσότερα