Στο στεφάνι του δαχτυλιδιού Luxor, το πιο ευαίσθητο θέμα της συλλογής συναντά το μπρούντζο — επεξεργασμένο με την τεχνική της χαμένης κεριάς, γυαλισμένο και επιχρυσωμένο στα 18 καράτια — που δίνει βάρος και παρουσία σε μια αλληγορία που εξακολουθεί να εκπλήσσει με τη φρεσκάδα της.
Η πωλήτρια κινείται ανάμεσα στους αγοραστές της με την ευκολία μιας καθημερινής κίνησης, όπως μια αρχαία τοιχογραφία, διατηρημένη μέχρι σήμερα, μας την επιστρέφει σε όλη της τη συνθετική αρμονία. Προσφέρεται ολόκληρη, με την κομψότητα και τη ζωντάνια της.
Το καμέο είναι ακριβές και γεμάτο λεπτομέρειες: οι σκιές μετακινούνται με το φως, η εικόνα αποκαλύπτεται διαφορετικά σε κάθε ματιά. Το σώμα του δαχτυλιδιού, στρογγυλό και γεμάτο, δίνει σε αυτό το θέμα υλική πλούσια — το βάρος του κοσμήματος, οι επιφάνειές του και η στρογγυλή, ελαφρώς ανυψωμένη βάση προσδίδουν υπόσταση στο καμέο: ένα ιδανικό πλαίσιο, ένα σπίτι.
Ένα ανάγλυφο που αφηγείται την καθημερινή ζωή και τις απαλές απολαύσεις. Τα χρώματα ανοίγουν τέσσερις διαφορετικές ατμόσφαιρες. Το μαργαριτάρι είναι ιριδίζον: οι μορφές αναδύονται όταν το φως τις αγγίζει, προερχόμενο από το φως και όχι από τη σκιά — το ανάγλυφο αποκαλύπτεται σταδιακά, πάντα διαφορετικό. Το γαλάζιο του ουρανού μεταφέρει τις μορφές στο ανοιχτό φως της Καμπανίας ακτής — ένας θαλασσινός, διαπεραστικός αέρας που ανυψώνει τη σύνθεση, οι αμορίνι σε πτήση μοιάζουν να έχουν μόλις απελευθερωθεί από τον ουρανό. Το πορφυρίτης επιστρέφει την εικόνα στον δικό της χρόνο: εκείνο το κόκκινο των Πομπηιακών τοιχογραφιών, εξαιρετικό στην ποιότητα και τη χρήση του χρώματος, που ακόμα και σήμερα δεν παύει να εκπλήσσει. Το ροζ: ο παστέλ τόνος αναδεικνύει τη διπλή φύση αυτού του καμέο — η ροκοκό χάρη στα αμορίνι και η νεοκλασική συγκράτηση στις μορφές συνυπάρχουν στο ίδιο έργο. Εδώ διαβάζονται μαζί με τη μεγαλύτερη σαφήνεια οι δύο αυτές όψεις.
Αιώνες ιστοριών, καθημερινότητας, αγάπης, επιλογών. Όλα σε ένα κόσμημα.