Η Βακχάντισσα — τα χείλη ελαφρώς ανοιχτά, τα μαλλιά μαζεμένα, η απαλότητα των χαρακτηριστικών της αποτυπωμένη σε ένα έντομο εξαιρετικής χάρης. Το δαχτυλίδι εξυμνεί αυτό μέσα από τους περιβάλλοντες όγκους του, ο μπρούντζος και το επιχρύσωμά του λάμπουν κατά μήκος των καμπυλωτών γραμμών της στεφάνης — ένα φως που, μέσω της συμπαγούς μπάντας και του ελαφρώς ανυψωμένου προσώπου, δίνει έμφαση στο πορτρέτο που μοιάζει να αφηγείται τη στιγμή του χορού. Στην αρχαιότητα, τιμούσε τον Βάκχο μέσα από γιορτές και κίνηση — και σε αυτό το έντομο, περισσότερο από μια απεικόνιση, είναι το σύμβολο μιας στιγμής όπου η χαρά του σώματος σε κίνηση αντανακλάται στην έκφραση.
Ένα κόσμημα που συνθέτει τέλεια αυτή την κατάσταση, συνδυάζοντας τον κλασικισμό ενός δαχτυλιδιού chevalier με τη συναισθηματική δύναμη των εντόμων που, μέσα από τα χρώματά τους, εισέρχονται πλήρως στο παρόν — όπως η Βακχάντισσα που βγαίνει από τον εαυτό της για να τον ξαναβρεί και να αναγεννηθεί, με τις ρίζες της ανέπαφες και την ενέργειά της ζωντανή.
Τέσσερα χρώματα, τέσσερις καταστάσεις του χορευτικού σώματος. Το κόκκινο είναι η ζέστη που ανεβαίνει από το κέντρο και σκαρφαλώνει — το πάθος της κίνησης, που νιώθεται από μέσα, άμεσο και ζωτικό. Το γαλάζιο είναι η ήρεμη απελευθέρωση: ο ουρανός, η ανάσα που ανοίγει όταν το σώμα πραγματικά αφήνεται. Το λευκό είναι η απόλυτη έκφραση — όλα στην επιφάνεια, φωτεινά, η Βακχάντισσα στην πιο λαμπερή της μορφή. Το πορφυρίτης είναι το βαθύτερο μέρος: η ενδοσκόπηση, η ουσία της ταυτότητας, η σιωπή από την οποία γεννιέται κάθε κίνηση.
Ένας ρυθμός ήδη γνωστός — η στιγμή που το ακολουθώ δίνει τη θέση του στο να οδηγώ το δικό μου βήμα.