Ένα πρόσωπο — μετωπικό, ακίνητο, χαρισματικό. Φίδια που καταρρέουν σαν επιμελημένα μαλλιά, δύο μικρά φτερά που αγγίζουν το στέμμα του κεφαλιού. Medusa Rondanini. Ένα ανάγλυφο που μαγνητίζει το βλέμμα και γοητεύει. Χωρίς λέξη, σε κάθε γλώσσα του κόσμου. Κρατάει το άπειρο.

Η χάραξη είναι υπέροχη — η μύτη, τα χείλη, το βλέμμα που κοιτάει μπροστά με μια σταθερότητα που διαπερνά τον χρόνο. Κλείσε τα μάτια και βρες τα όλα ξανά, ακολούθησε κάθε όγκο, διάβασε κάθε γραμμή. Αυτό είναι ένα καμέο που μπορείς να νιώσεις. Αυτό το δαχτυλίδι αποδίδει κάθε λεπτομέρεια. Η επιχρυσωμένη μπρούτζινη στεφάνη, το οβάλ, η βάση — όλα είναι μαγνητικά. Το φως του πλαισίου την κάνει ακόμα πιο ζωντανή, και το πλεξιγκλάς — ελαφρύ σαν φτερό, λείο, σχεδόν βελούδινο — γλιστρά κάτω από τα δάχτυλά σου και την αφήνει να πετάξει. Είναι σαν να φοράς μόνο εκείνη — τον μύθο και το δέρμα.

Σε διαφανή βάση η Medusa αιωρείται, κρεμασμένη στο φως — μοιάζει να σε κοιτά από έναν τόπο έξω από τον χρόνο. Σε λευκό αναδύεται με την ακρίβεια ενός γλυπτού, το φως είναι πλήρες και κάθε γραμμή διαβάζεται καθαρά. Σε μαύρο αναδύεται από τα βάθη με μια μαγνητική δύναμη που νιώθεις στο δάχτυλό σου. Το ανοιχτό μπλε την ανυψώνει σε μια διάσταση ουρανού και αναπνοής, το ροζ είναι η πιο απρόσμενη νότα — μια απαλότητα που εναποτίθεται στο πρόσωπό της και το μεταμορφώνει. Μαύρο καμέο σε μαύρο είναι ο πιο πυκνός συνδυασμός, σχεδόν νυχτερινός — το ανάγλυφο ζει μόνο μέσα από σκιές και τα βάθη της χάραξης. Λευκό σε λευκό είναι απόλυτη αθωότητα — η Medusa γίνεται γλυπτό, γίνεται φως.