Έρως και Βάκχος

Η αγάπη μας απελευθερώνει να ζούμε με χαρά.

Γνωστός επίσης με το ρωμαϊκό του όνομα, Βάκχος, φαίνεται να είναι ένας θεός με δύο διακριτές καταβολές. Από τη μία πλευρά, ο Διόνυσος ήταν ο θεός του κρασιού, της γεωργίας και της γονιμότητας της φύσης, που ήταν επίσης ο προστάτης θεός της ελληνικής σκηνής. Από την άλλη, ο Διόνυσος αντιπροσωπεύει επίσης τα χαρακτηριστικά των μυστηριακών θρησκειών, όπως αυτές που τελούνταν στην Ελευσίνα: έκσταση, προσωπική απελευθέρωση από τον καθημερινό κόσμο μέσω σωματικής ή πνευματικής μέθης, και μύηση σε μυστικούς τελετουργικούς κύκλους. Οι μελετητές υποπτεύονταν εδώ και καιρό ότι ο θεός που είναι γνωστός ως Διόνυσος είναι στην πραγματικότητα ένας συνδυασμός ενός τοπικού ελληνικού θεού της φύσης και ενός άλλου ισχυρότερου θεού που εισήχθη σχετικά αργά στην ελληνική προϊστορία από τη Φρυγία (την κεντρική περιοχή της σύγχρονης Τουρκίας) ή τη Θράκη. Σύμφωνα με έναν μύθο, ο Διόνυσος είναι γιος του θεού Δία και της θνητής γυναίκας Σεμέλης (κόρης του Κάδμου των Θηβών). Η Σεμέλη σκοτώνεται από τους κεραυνούς του Δία ενώ ο Διόνυσος βρίσκεται ακόμα στη μήτρα της. Η γέννησή του από τον Δία του χάρισε αθανασία. Το φεστιβάλ προς τιμήν του Διονύσου γινόταν την άνοιξη, όταν τα αμπέλια άρχιζαν να βγάζουν φύλλα. Έγινε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της χρονιάς και το κύριο επίκεντρό του ήταν το θέατρο. Τα περισσότερα από τα μεγάλα ελληνικά έργα γράφτηκαν αρχικά για να παρουσιαστούν στη γιορτή του Διονύσου. Όλοι οι συμμετέχοντες, συγγραφείς, ηθοποιοί, θεατές, θεωρούνταν ιεροί υπηρέτες του Διονύσου κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ. Διαβάστε περισσότερα