Η απεικόνιση ενός αλόγου είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εικονιστικής τέχνης. Σε αυτό το καμέο το αποτέλεσμα είναι καθαρά Νεοκλασικό: ένα επίπεδο, καθαρό, τέλεια καθαρό πεδίο από το οποίο αναδύεται ένα άλογο σε στάση ανόδου με όλα τα τέσσερα πόδια ορισμένα με τελειότητα. Το κεφάλι και το ρύγχος διαθέτουν σπάνια ομορφιά, το προφίλ τους αναδύεται με μια καθαρότητα που μιλάει στη σιωπή.

Το δαχτυλίδι, με το γυαλιστερό στέλεχος από πλεξιγκλάς, φέρει μια ελαφρότητα που εκτοξεύει τη φιγούρα, τονίζοντας τη χωρίς βάρος δύναμη της κίνησης. Η επιχρυσωμένη μπρούτζινη στεφάνη πλαισιώνει το έργο με ζεστασιά, ορίζοντας το περίγραμμα. Το ουρανογάλαζο ανάγλυφο ενισχύει το άλμα· το πράσινο δηλώνει τη πλούσια φύση στην οποία ζει το ζώο. Το Μωβ αφηγείται την μυστηριώδη, ευφυή και ευαίσθητη πλευρά αυτού του πλάσματος, ενώ το μαύρο προσδίδει την οριστική συμφωνία της δύναμης. Η πορτοκαλί βάση φωτίζει τα πάντα με ακτινοβόλο ενέργεια — το ουρανογάλαζο πάνω στο πορτοκαλί είναι καθαρή φρεσκάδα, το μαύρο πάνω στο πορτοκαλί είναι αντίθεση που παλλεται. Η λευκή βάση ανοίγει το πεδίο και αφήνει τη σιλουέτα να στέκεται μόνη, αιχμηρή και φωτεινή. Η κόκκινη βάση φέρνει φωτιά και άμεση ζωτικότητα — το πράσινο πάνω στο κόκκινο είναι ένας συνδυασμός που εκπλήσσει, το Μωβ πάνω στο κόκκινο γίνεται έντονο και βαθύ.

Περισσότερο από μια μυθολογική ιστορία, αυτή η απεικόνιση εκφράζει την ίδια την ουσία του ζώου. Μέσα σε αυτόν τον τρεμουλιαστό, ζωντανό μυ, τρέχει μαζί το αίσθημα της ελευθερίας, της δύναμης και της ανεξαρτησίας. Αυτό το πλάσμα ξέρει πότε να δώσει τα πάντα και πότε να συγκρατηθεί· ισχυρό αλλά απίστευτα προσεκτικό στη φροντίδα των αδύναμων. Επιτρέπει να το ιππεύουν μόνο όσοι εμπιστεύεται· αλλιώς επιλέγει τη μοναξιά ή το κοπάδι. Όποιος το επιλέγει σήμερα αναγνωρίζει μια ουσιαστική αξία σε αυτές τις ιδιότητες.