Ένα επιχρύσωμα που αιχμαλωτίζει το φως στα όγκους αυτού του στερεού μπρούντζινου δαχτυλιδιού — αρμονικές, στρογγυλεμένες αναλογίες. Οι γραμμές του δαχτυλιδιού δηλώνουν ήδη την πληρότητά του, όμως όταν φοριέται εκπλήσσει — το βάρος κατανέμεται στο δάχτυλο με μια φυσικότητα που δεν περιμένεις, και η αίσθηση της παρουσίας του στο χέρι είναι ευχάριστη τόσο στην αφή όσο και στο βλέμμα. Αυτό το κομμάτι φιλοξενεί μέσα στο απαλά καμπυλωτό πλαίσιο του έναν βάτραχο: ένα από τα αρχαιότερα σύμβολα της Μεσογείου.
Αιγυπτιακή γυάλινη πάστα, αυτοκρατορικά καμέα, ρωμαϊκά σφραγίσματα, εντάγλια: ο βάτραχος διασχίζει χιλιετίες και υλικά με την ίδια ευκολία που κινείται ανάμεσα στο νερό και τη γη. Σύμβολο της μεταμόρφωσης, της νέας αρχής της ζωής, των διαβαθμίσεων — εισέρχεται στο στρογγυλό πλαίσιο του LUXOR με όλη τη συμβολική του εξουσία. Στην αρχαιότητα ήταν σύμβολο γονιμότητας και αναγέννησης — αρκετά ισχυρό για να επιβιώσει σε κάθε πολιτισμό που το υιοθέτησε, αρκετά ελεύθερο για να μην ανήκει σε κανέναν. Ο βάτραχος είναι χαραγμένος σε στάση ακινησίας: το κεφάλι, τα πόδια, η πλάτη γυρισμένη προς τον θεατή — σαν να περιμένει μόνο να τον αγγίξουν. Όταν φοράς αυτό το δαχτυλίδι, τον βλέπεις έτσι: ακίνητο, διαθέσιμο. Η πιο κλασική μορφή για το πιο ζωτικό και ελεύθερο θέμα της συλλογής.
Σε αυτό το κομμάτι, μοιάζει να έχει πηδήξει κατευθείαν στο κόσμημα. Στο πορτοκαλί, αυτό το άλμα συγκεντρώνει δύναμη και ενέργεια, φωτισμένο από το λαμπερό επιχρύσωμα. Το λευκό είναι μια νέα αρχή: καθαρή μορφή, το ανάγλυφο στο πλήρες φως, ο βάτραχος μια καθαρή και καθαρή παρουσία. Στο μαύρο, αυτό το πλάσμα επιστρέφει μια αίσθηση συγκέντρωσης, εσωτερικής δύναμης, προσοχής — το ανάγλυφο μοιάζει με πέτρα λειασμένη από το νερό. Το ανοιχτό πράσινο είναι το χρώμα που ο βάτραχος πάντα κατοικούσε: φρέσκο, ζωντανό, η πινελιά που αφηγείται την συνεχή του εξέλιξη.
Μεταμόρφωση, το άλμα, η ικανότητα να κατοικεί σε διαφορετικούς κόσμους: ο βάτραχος τα φέρει όλα μαζί.