Το λιοντάρι σε αυτό το δαχτυλίδι είναι σε ανάπαυση — τυλιγμένο σε μια βελούδινη λάμψη που το συνοδεύει. Ο χαρακτήρας είναι πάντα εκεί, η βασιλικότητα πάντα παρούσα. Αφήνεται να τον αγγίξει αυτό το χρώμα, το μπορντό, που σχεδόν τον καλύπτει. Το φως διαβάζει απαλά το ανάγλυφο, ακολουθώντας τις γραμμές του χαρακτικού αντί να τις σκληραίνει. Κρατάει ό,τι είναι δικό του, μέσα του.

Όποιος επιλέγει αυτό το δαχτυλίδι βρίσκει κάτι από τον εαυτό του σε αυτόν. Κάθε προσωπικότητα είναι διαφορετική — και έτσι είναι και κάθε τρόπος να διηγηθεί μια ιστορία. Κάποιοι τη λένε δυνατά. Κάποιοι με χαμηλή φωνή. Κάποιοι τα καταφέρνουν μόνο με τραγούδι, γιατί έτσι μόνο βγαίνουν τα λόγια — για να μιλήσουν για τον εαυτό τους και για τους άλλους επίσης. Αυτός το κάνει με χαμηλή φωνή. Το λείο σμάλτο που καλύπτει το μπρούντζο, η οβάλ στεφάνη, οι γεμάτοι όγκοι της χαίτης: όλα ηρεμούν — και όλα γίνονται αισθητά. Το μπρούντζινο υλικό φέρει μια ήσυχη πληρότητα — ένα αληθινό αντικείμενο, μια παρουσία που μένει σε όποιον το φοράει. Το μπορντό σμάλτο απορροφά το φως και το επιστρέφει με έναν χαρακτήρα δικό του.

Το κίτρινο είναι ξηρό φως, άμεσο — γεμάτος ήλιος πάνω στο λιοντάρι που αναπαύεται. Το ροζ είναι χαμηλό φως πάνω στην ψαμμίτη — ζεστό, ήρεμο, το ίδιο υλικό με το ανάγλυφο σε άλλη ώρα. Το κόκκινο φέρει τη δική του ένταση: το μπορντό και το κόκκινο αναγνωρίζουν το ένα το άλλο, το καθένα ενισχύει το άλλο. Το πράσινο είναι πορώδες και υφασμάτινο — εντελώς διαφορετικό από τη ρευστή λάμψη του μπορντό, μια αντίθεση υφών που γίνεται αισθητή όσο και ορατή.