Υπάρχουν εικόνες που διασχίζουν αιώνες διατηρώντας την φρεσκάδα τους αναλλοίωτη. Σε αυτό το καμέο, τα περιστέρια ζωντανεύουν μέσα από ένα βαθύ και παιχνιδιάρικο ανάγλυφο, μετατρέποντας μια ιστορική όραση σε μια εξαιρετικά τρισδιάστατη σύνθεση. Τα σώματα των πουλιών ορίζονται με τέτοια δύναμη που μοιάζουν σχεδόν να αιωρούνται: ξεπερνούν το όριο της στεφάνης ενώ παραμένουν μέρος του συνόλου, κατοικώντας τον χώρο με μια φυσικότητα που εκπλήσσει.

Το σώμα του δαχτυλιδιού από πλεξιγκλάς είναι γεμάτο σε όγκο και εκπληκτικά ελαφρύ. Η χρωματιστή βάση τονίζει το ανάγλυφο και συνομιλεί με τη χρυσοπλατινωμένη μπρούτζινη στεφάνη — τρία στοιχεία σε αρμονία που δίνουν σε αυτή τη σύνθεση μια άμεση παρουσία στο δάχτυλο.

Η εκφραστικότητα αυτών των μορφών πηγάζει από τη ζωντάνια τους και τη βαθιά χαρά που μεταδίδουν. Αυτά τα περιστέρια, όπως τα περιέγραψε ο Πλίνιος, αντιπροσωπεύουν ένα συναίσθημα ειρήνης και αρμονίας. Είναι μαζί, παίζουν, και σε μια χειρονομία απόλυτης κοινής συμμετοχής, πίνουν από το ίδιο ποτήρι, γιορτάζοντας την ένωση και την ευτυχία του να υπάρχουν την ίδια στιγμή.

Το λευκό επιστρέφει τα περιστέρια στην πιο αγνή τους μορφή — είναι το φυσικό τους χρώμα. Το γαλάζιο του ουρανού φέρνει αέρα, την ανάσα του ανοιχτού ουρανού γύρω από τις μορφές. Το πράσινο θυμίζει τη γη, μια φρεσκάδα που αφήνει τη σύνθεση να αναπνεύσει. Το πορφυρί είναι επίσης γη, βαθύτερη, πιο αρχαία. Το μαύρο δίνει στο θέμα απόλυτο βάθος — τόνο με τόνο γίνεται αφαίρεση, με διαφορετικό χρώμα γίνεται έντονη αντίθεση. Το ροζ μαλακώνει τις μορφές. Το πορτοκαλί ανάβει μια ζωντανή συμπληρωματική αντίθεση με το γαλάζιο του ανάγλυφου. Ο διάλογος μεταξύ της βάσης από πλεξιγκλάς και του ανάγλυφου μεταμορφώνει τα πάντα κάθε φορά — αιωρούμενος ανάμεσα στην ιστορία και την απόλαυση του να το φοράς σήμερα.