Όλη η εκφραστικότητα της Medusa συμπυκνώνεται στο οβάλ σχήμα της στεφάνης αυτού του δαχτυλιδιού. Ήρεμη, γαλήνια, σεραφική. Το πρόσωπο ανάμεσα στα πιο διαμορφωμένα, γλυπτά και αναπαραγόμενα που υπάρχουν — σε αυτό το κόσμημα μιλάει οικεία, σε εμάς. Είναι ειρηνική, περιβαλλόμενη, συγκροτημένη. Ξέρει ποια είναι και φέρει μαζί της τη γαλήνη εκείνου που δεν χρειάζεται να το δηλώσει. Το χάρισμά της είναι εντελώς εσωτερικό. Η γοητεία της ζει στο σταθερό, διαπεραστικό βλέμμα που πάντα μας έχει στρέψει.

Το βουργουνδί σμάλτο αυτού του μοντέλου την περιβάλλει, την ντύνει — σχεδόν σαν ένδυμα που πέφτει πάνω σε αυτό το πορτρέτο. Η πιο μεγαλοπρεπής και ταυτόχρονα πιο ήρεμη όψη της εκφράζεται τέλεια από αυτό το λείο σμάλτο που καλύπτει το μπρούντζο με πυκνότητα. Το δαχτυλίδι έχει ουσία, έχει παρουσία. Το οβάλ πλαίσιο ακολουθεί κάθε γραμμή του προσώπου — την συμμετρία της ελληνικής μύτης, τα φίδια που γίνονται καθαρή διακόσμηση. Εντυπωσιακό πώς κάθε χρώμα την κάνει ακόμα πιο συγκροτημένη και σταθερή. Συμπεριλαμβανομένου αυτού του βουργουνδί, που θρέφει, που χαϊδεύει.

Το λευκό τη διαμορφώνει σαν γύψο, σαν φρεσκοδουλεμένο καολίνι — μια ορυκτή αγνότητα που ορίζει κάθε χαρακτηριστικό της, σαν να είχε μόλις σκαλιστεί. Το μαργαριτάρι της δίνει μια ιριδίζουσα λάμψη που την κάνει σχεδόν ζωντανή, σχεδόν να μιλάει, με έναν πάντα ήρεμο τόνο — μια λεία, απαλή και αντανακλαστική φωνή μέσα από τη λάμψη των μαργαριταριών. Το απαλό μπλε την βυθίζει σε μια καθαρή ελαφρότητα — σχεδόν αιωρούμενη, όπου όλα είναι αέρας, απόσταση και αίσθηση ελευθερίας. Το ροζ κρατάει μια τρυφερότητα δική του — ένα κόκκινο που γεννιέται, που φτάνει, ήπιο και σταθερό μαζί, φέρνοντας μέσα του όλη την ουσία κάτι που ανθίζει. Ανθίζει.