Η σκηνή προέρχεται από τις τοιχογραφίες της Βίλας Αριάνα στη Στάμπια — μια ανακάλυψη του δέκατου όγδοου αιώνα που διαμόρφωσε τη νεοκλασική γεύση στην Ευρώπη. Μια γυναίκα προσφέρει φτερωτούς έρωτες σαν να ήταν πολύτιμοι καρποί: η γλύκα που προσφέρεται και λαμβάνεται. Η χάραξη στο στρογγυλό πλαίσιο αποδίδει αυτήν τη σύνθεση γεμάτη μορφές με μια λεπτότητα που αποκαλύπτεται από κοντά — κάθε έρωτας, οι μορφές των γυναικών και οι στάσεις τους. Μια μικρή σκηνή κόσμου, σταθερή στο μπρούντζο. Αυτή η ελαφρότητα τονίζεται σε αυτό το δαχτυλίδι — οι αναλογίες και οι όγκοι του υπογραμμίζουν το παιχνιδιάρικο στοιχείο του ανάγλυφου. Στο στρογγυλό πλαίσιο η αφηγηματική σκηνή έχει όλο τον χώρο να ξεδιπλωθεί. Ο δακτύλιος, απαλά καμπυλωτός εξωτερικά και λείος εσωτερικά, έχει δύο λωρίδες που διασταυρώνονται στη βάση και ανοίγουν και κλείνουν με μια κίνηση. Ένα ελεύθερο δαχτυλίδι που φοριέται σε οποιοδήποτε δάχτυλο. Η υπογραφή GTc είναι χαραγμένη στο πίσω μέρος του πλαισίου. Η ίδια σκηνή μεταδίδει διαφορετικές αισθήσεις μέσα από το χρώμα. Το ουρανούν μπλε είναι ο αέρας πάνω από τη Στάμπια — η ελαφρότητα του πρωινού, η ελαφρότητα των έρωτων στον αέρα. Το μαργαριτάρι είναι το ήρεμο, διάχυτο φως της αρχαίας τοιχογραφίας, απαλό και ζεστό, που αναδεικνύει τη γλύκα της σύνθεσης. Το πορφυρίτης φέρνει τη βασιλική ρίζα — την πυκνότητα της ιστορίας, τη σκηνή αγκυρωμένη στη Ρώμη που την παρήγαγε. Το ροζ μετατοπίζει την ιστορία προς την τρυφερότητα — το εμπόριο της στοργής στην πιο οικεία εκδοχή του. Είκοσι τέσσερις αιώνες μετά, η σκηνή είναι ακόμα εκεί. Στο πλαίσιο, στο δάχτυλο — ζωντανή και παιχνιδιάρικη όπως την ημέρα που ζωγραφίστηκε.