Ο Έλληνας ποιητής που παρατήρησε με διαύγεια τις δυναμικές μεταξύ θεών και θνητών — το προφίλ του αναδύεται από το στρογγυλό πλαίσιο με την οξύτητα ενός αρχαίου πορτρέτου: το σκεπτικό μέτωπο, τα κανονικά χαρακτηριστικά, το γένι που ακολουθεί τη γραμμή του πηγουνιού. Η ικανότητα του Ευριπίδη να περιγράφει το συναίσθημα μέσα από έναν ρεαλισμό που εξακολουθεί να συγκινεί και να εμπνέει βρίσκει σε αυτό το δαχτυλίδι μια νέα γλώσσα — τη γλώσσα του χρώματος και του υλικού.
Το επιχρυσωμένο μπρούτζινο πλαίσιο διαχέει το φως ομοιόμορφα σε όλο το ανάγλυφο — ευανάγνωστο από κάθε γωνία. Το κόσμημα κάθεται ελαφρύ στο δάχτυλο, το στεφάνι από πλεξιγκλάς εφαρμόζει με ρευστότητα. Η υπογραφή GTc είναι χαραγμένη στο πλαίσιο.
Σε διαφανές — πλήρες και καθαρό, το φως περνάει ευθεία — τα χρώματα αφηγούνται το προφίλ διαφορετικά. Το κίτρινο είναι το πιο εκπληκτικό: τόσο ζωντανό και σύγχρονο απέναντι σε ένα τόσο αυστηρό αρχαίο πρόσωπο, φέρνει τον δραματουργό στο παρόν, διατηρώντας ανέπαφο το παρελθόν του. Το μαργαριτάρι είναι απαλό και φωτεινό, αναδεικνύοντας με ευαισθησία τους όγκους του ανάγλυφου. Ο πορφυρίτης φέρει το βάθος της ιστορίας — η αυτοκρατορική πέτρα απέναντι στο πρόσωπο του ποιητή. Το ανοιχτό πράσινο είναι φρεσκάδα, ο σπόρος που φυτρώνει και ανανεώνει. Σε μαύρο, το ανάγλυφο αναδύεται από το σκοτεινό φόντο με καθαρό γραφικό ορισμό, κάθε χαρακτηριστικό σε πλήρη απόδειξη: το κίτρινο ζεσταίνει το φόντο με σύγχρονη δύναμη· το μαργαριτάρι φωτίζει με ευαισθησία· ο πορφυρίτης το ριζώνει στον χρόνο· το ανοιχτό πράσινο εκπλήσσει με ελαφρότητα. Σε καβούρι, οι φλέβες του πλεξιγκλάς τρέχουν διαφορετικά σε κάθε κομμάτι — σφιχτές ή απαλές σαν αληθινό κέλυφος, κάθε δαχτυλίδι μοναδικό: το κίτρινο δονείται ανάμεσα στους ζεστούς τόνους· το μαργαριτάρι τους φωτίζει· ο πορφυρίτης τους βαθαίνει· το ανοιχτό πράσινο τους ανοίγει προς το νέο. Κάθε συνδυασμός ανανεώνει την έκφραση.
Η σκέψη παραμένει διαυγής — το υλικό γύρω της έχει γίνει ελαφρύ.